De cardioloog

Vandaag mocht ik naar de cardioloog naar aanleiding van mijn pijn op de borst. Hier ben ik beloond een inspanningstest. Een ergometer uit het jaar kruik en wat plakkers op de borst om de reactie van het hart te meten. Het is fijn om van zo’n monitor de bevestiging te krijgen dat je een hart hebt :-)! De arts of verpleegkundige, dat weet ik niet zeker, heeft na een aantal minuten fietsen een paar stapjes over geslagen. Mijn conditie was op een dermate niveau dat het niet nodig was alle stappen te doorlopen. Hij vertelde me dat ik een heel stuk zwaarder moest gaan fietsen. Ik heb hem maar gezegd dat ik graag en veel fietste en dat het geen probleem moest zijn. Al snel was de test voorbij en mocht ik “uit”fietsen. Geen bijzonderheden volgens de verpleegkundige tot hij zag dat mijn hartslag binnen 1 seconde terugzakte van 126 naar 90. Daarvan vond hij dat het bijzonder was en dat de cardioloog hier maar eens naar moest kijken. Nadat ik een half uur heb zitten wachten (met goed gezelschap want Denise was erbij) mochten wij naar de spreekkamer van de cardioloog komen. Exact zoals ik het nu schrijf sprak hij de woorden:

Ik heb de uitslagen gezien en gelezen wat er gebeurd is. Op basis van dit alles is er voor mij geen enkele reden verder te gaan met onderzoek. Hier heeft u uw dossier die mag u bij de balie neerleggen en ik wens u een prettige dag. Ik heb hem toen nog aangegeven dat ik wel wat vaak een branderig gevoel boven mijn hart voel en hierop gaf hij aan, “ik zie geen verband” Tot ziens.

Dezelfde dag ben ik gestopt met het gebruik van de Ascal want er was geen reden daarmee door te gaan. Ik begrijp dat een arts, in dit geval de cardioloog, duidelijk en direct moet zijn om geen enkele aanleiding te geven voor onrust maar mijn gevoel zegt dat hiervoor wel een andere manier van duidelijk maken is. Tevreden over de uitslag naar huis gegaan. Zie je wel, veel te jong en gezond voor hartklachten. Gelukkig.

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.