De slager

Tsja!

Omdat de afspraak over hoe en wat (maandag) en de uiteindelijke “operatie” (donderdag in dezelfde week) vrij kort achter elkaar plaats gevonden hebben, beperk ik mij nu maar even tot het schrijven van een (1) enkel stukje over twee bezoeken. De chirurg heeft mij maandag een beetje verteld wat er gaat gebeuren. Het gaat om het verwijderen van een klier uit de lies. Deze plek is relatief het meest makkelijk te bereiken en het litteken is niet voor iedereen zichtbaar. Voor alle duidelijkheid, de chirurg die mij verteld heeft wat er moest gaan gebeuren is niet de chirurg die uiteindelijk de scalpel gehanteerd heeft.

Daar gaat mijn positieve mening over de zorg in Nederland

De afspraak over hoe en wat was niet heel erg spannend en levert mij niet veel schrijfwerk op dus dit was even alles wat ik daarover te zeggen heb. Over de uiteindelijke operatie heb ik des te meer te melden.

Het verwijderen van de klier gebeurde in een behandelkamer van de chirurg. Een bed met wat spuiten, messen en ander gereedschap en wat verpleegkundige eromheen en natuurlijk de chirurg. De man was vrij kort van stof. Of ik mijn broek uit wilde trekken achter het gordijn. Hierop stelde ik de vraag of de onderbroek ook uit moest omdat er in de lies geopereerd/gesneden moest gaan worden. Het antwoord was “dat zien we zo meteen wel!” Zijn eerst bijzondere vraag bestond uit de woorden : “waarom bent u hier”. Mijn antwoord hierop was even verhelderend en vriendelijk als de vraag: “Ik hoop dat de chirurg u dat al verteld heeft dokter” waarop hij toch maar eens in de computer keek wat er moest gebeuren. “Oh ja, nu zie ik het, verwijderen van een lymfeklier”, “uuuuuuuuhhhhhhhhh welke klier moet ik verwijderen” waarop ik zeg, “een uit de lies dokter” Hij kijkt me aan met een blik van ja uh dat snap ik ook wel. “Ik bedoel links of rechts meneer Vermeulen”. Ik blijf over het algemeen rustig en maak overal een lolletje van, maar ik zeg je, nu sta ik daar in mijn ünterhose onder het oog van twee vriendelijk lachende verpleegkundige (dat had hopelijk niet met het formaat te maken) waarvan later bleek dat een van hen een chirurg in opleiding was. Ik zeg, “nou dokter, dat maakt me niet uit, als u de middelste maar laat zitten” :-)) De verpleegkundigen lagen dubbel van het lachen. Deze man was ook na het maken van dit grapje duidelijk niet in de stemming om te lachen. Of het hier zijn humeur of karakter betreft weet ik niet en ik behoud me van elke vorm van het uiten van mijn mening hierover. Ik zeg doe maar rechts dokter, omdat ik politiek gezien links ben. Wederom twee lachende zusters en een chagrijnige arts. Ga daar maar liggen, al wijzend naar een bed.

Liggend op mijn rug en starend naar het plafond, is de chirurg bezig zich voor te bereiden op het mij ontnemen van een van mijn klieren. Zusters gereed, arts niet, moest nog scalpel hebben, hechtdraad etc. “Normaal ligt dat klaar, waarom nu niet?” Langzaam ebt mijn vertrouwen weg. Goed, we gaan beginnen. Ik zie de fonkeling van de glimmende scalpel. De dokter wenst me succes en geeft aan dat ik mijn onderbroek maar met mijn hand aan de kant moet houden. De scalpel raakte bijna mijn lies waarop de chirurg in opleiding zegt, “uh dokter, moet u niet eerste verdoven?” Ik schrik van deze mededeling, ik had er zelf nog niet heel erg bij nagedacht, maar ieder zijn ding. Toch? “Oh ja bijna vergeten” Mijn snelheid van reageren was nog aanwezig en ik heb de dokter maar even gezegd dat ik het persoonlijk ontzettend zou waarderen als hij toch maar zou gaan verdoven. Ik zie de chirurg in opleiding een spuit pakken waarvan je zou denken dat er een olifant verdoofd moest gaan worden. Meegaand in mijn humor vertelde ze mij dat dit nog een kleintje was en dat de dokter een veel grotere zou gaan gebruiken.

Zeeuw

Nadat mij wat vloeistof toegediend was, kon het grote werk beginnen. De dokter zet zijn scalpel op de huid en ik voel hem de incisie maken en schreeuw het uit van de pijn. Zijn gedachte en bedoeling was zo min mogelijk verdovingsvloeistof te gebruiken, en daarvan was ik getuige. Iets meer verdoving erin. Vervolgens gaat hij verder met snijden en blijkbaar was er nog niet veel vloeistof gebruikt, want het snijden in of bij de klier voelde weer erg vervelend en dat maakte ik de man weer duidelijk. Ondertussen brak het zweet me uit en dreigde ik van mijn stokje te gaan. De arts vroeg mij of het ging en het enige wat ik kon antwoorden was “nee”. Tjonge wat een pijn. Een van de verpleegkundige moest maar even een raam openzetten?????? “Maar dokter” zegt de verpleegkundige “dat kan toch niet als u aan het opereren bent?” “Oh nee, dan geef hem maar een koud nat washandje op zijn voorhoofd” Zo gezegd zo gedaan. Het schijnt dat zo’n klier nogal ingekapseld kan zitten en dat was bij mij ook het geval. De arts had zijn twijfels en sprak deze ook aan mij uit, “er lijkt niets aan de hand met die klier”. Waarop ik zeg dat ik bij de spoorwegen werk en mijn kennis helaas niet zover reikt. Eenmaal verder moest hij toegeven dat het inderdaad een vrij grote klier was. Hij zou hem vandaag nog opsturen voor onderzoek. “Kleed u zich maar weer aan”. Eenmaal klaar met aankleden en bijgekomen van de pijn, het bijna flauwvallen stond ik weer paraat. De arts en zijn assistente waren zo in hun eigen wereldje dat ze niet eens doorhadden dat ik daar alweer een tijdje stond te wachten. Van de arts assistent kreeg ik nog wat tips voor de wondverzorging en een brochure waar dat allemaal nog maar even werd uitgelegd. Ook zij was het boekje zoek. Een brochure over het verwijderen van aambeien!!!!!!! Ik ben niet gaan discussiëren, ik ben naar de balie gelopen en heb de brochure daar neergelegd en ben huiswaarts gegaan om bij te komen van de immer zuinige Zeeuwse slager van het ziekenhuis.

Afwachten

De klier is opgestuurd en de internist zal ons 2 augustus over de uitslag informeren. Tot dan!!

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.