En dat was 1, of de eerste.

Heftig

Normaal gesproken breng ik de lezers van mijn blog direct op de hoogte van wat me overkomen is. Was ik bij mijn vriend (de internist), dan schreef ik daarover en zo was dat ook met andere onderzoeken. Ik was nu min of meer een beetje verplicht aan mezelf dit stramien te doorbreken. Het ging echt even niet. En waarom? Nou, vanwege mijn eerste chemokuur. Ik heb er deze keer maar voor gekozen wat langer te wachten.

Een warm welkom

Afgelopen dinsdag mocht ik mij om 9 uur melden in het ziekenhuis en wel op de kurenkamer van de afdeling oncologie. En voor de mensen die geen idee hebben wat en hoe deze ruimte er uit ziet, een (bijna) gezellige kamer met in ons geval een 7-tal stoelen. Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar die stoelen kun je werkelijk op alle manieren instellen. Het is zeg maar zo’n stoel waarvan je er thuis ook een zou willen hebben. Er was echter wel een ding, maar dat merk je later pas. Die nepleren bekleding, ook wel skai genoemd, daar krijg je enorme zweetbillen van. Maar, ze zitten verrukkelijk. Naast deze stoelen staan infuuspompen te wachten op een dag noeste arbeid. Al met al, niks leuks aan natuurlijk, maar er word moeite gedaan het verblijf er zo aangenaam mogelijk te maken.
Op deze kurenkamer lopen 2 verpleegkundige die je met een bakje koffie of thee welkom heten en een gesprekje met je aangaan. Altijd fijn, mensen die met je willen praten op zo’n spannend moment. Want ja, ik doe wel stoer, maar spannend blijft het wel. Samen met mijn liefje een bakje drinken en gespannen het moment afwachten.

Het moment

Na het nuttigen van het bakje koffie kreeg ik de uitnodiging op een, zo’n luxe, zetel plaats te nemen. Daar werd mijn bloeddruk opgemeten. Dat deed de vriendelijke dame pas nadat ze me gevraagd had of ik gespannen was. En eerlijk is eerlijk, dat was ik wel maar dat zei ik, natuurlijk, niet. Helaas was de bloeddrukmeter onverbiddelijk. Natuurlijk dat dat ding zien dat ik wel gespannen was. Maar gelukkig begreep de verpleegkundige dat wel. Direct na de meting kreeg ik de infuusnaald ingebracht. Omdat het mijn eerste kuur was, had ik wel behoefte aan aanwezigheid van mijn liefhebbende echtgenoot. Eerst werd het infuus gespoeld, waarna ik als eerste de prednison ingespoten kreeg. Ik had de prednison ervaring nog niet eerder gehad en ik moet bekennen dat het best een heftig stofje is zeg. Jeetje, wat kwam dat binnen. Ik ben van aard al niet de meest rustige, maar de prednison doet daar weinig aan dit te verminderen. Tijdens dit gedeelte van de kuur heb ik mijn geliefde echtgenote maar aangegeven dat ze lekker naar haar werk moest gaan. Uiteindelijk is haar aanwezigheid natuurlijk zeer plezierig, maar wat moet gebeuren moet gebeuren. Na haar vertrek ben ik overgegaan tot doen van een poging om te lezen. Tijdens het lezen kwam de verpleegkundige met een spuitje met een inhoud die me erg deed denken aan zo’n geel fluoriserende stift. Tijdens het leegspuiten van deze bijzondere spuit kreeg ik de mededeling dat het lezen me zo meteen wel zwaar zou vallen of zelfs onmogelijk zou worden. Ik kreeg de tip mijn rugleuning naar achteren te doen en lekker de ogen te sluiten. Eigenwijs als ik ben deed ik toch een poging door te gaan met lezen. Al snel vroeg ik mezelf af wat ik nu eigenlijk wel niet aan het doen was. Ik merkte dat ik eigenlijk niet meer deed dan een beetje staren naar wat gerangschikte letters in een boek welke al vrij snel te zwaar was om nog vast te houden. Ik heb nog even geprobeerd een filmpje te kijken, maar ook dat werd onmogelijk. Moest ik me gewoon gewonnen geven aan hooguit 25 milliliter vloeistof!!!!!! Slapen ging niet, dan maar een muziekje op. En ook dit, helaas, lukte me niet.

Een hele zit

De volgorde waarin de verschillende stofjes heb gekregen ben ik kwijt. Een ding weet ik wel, het was een hele zit. Om 2 uur kreeg ik de mededeling dat de laatste zak aan het infuus werd aangesloten en dat er daarna nog een keer gespoeld zou gaan worden. Snel een whatsappje naar mijn schat, zodat zij me op kon komen halen. De stoel zat heerlijk, maar een hele dag was toch wel een lange zit.

En dan

De dag van de kuur zelf viel me op zich nog wel mee als het gaat om het gevoel en wat de stoffen met je lichaam doen. De dagen erna daarentegen, die waren best heftig. En ik weet dat iedereen anders kan reageren op de kuur, dus ik ga niet teveel op detail/inhoud in. Ik wil mijn blog zo positief mogelijk houden en zal het beschrijven wat ik voelde daarom beperken tot: ik ben blij dat ik me nu beter voel. En nu heb ik soms zelfs het idee dat ik de wereld weer aankan, maar die gloriemomenten zijn nog niet van lange duur. Maar ik heb ze wel!!!!!

Dipper

De eerste week na de kuur is voorbij. Ik merk al dat wat lymfeklieren kleiner zijn geworden. Dat geeft een goed gevoel en bovendien ook minder pijn bij het bewegen. Nu gaan we de tweede week in. Deze week ben ik extra vatbaar voor bacteriën en virussen. En ja, ik pas op, maar wil toch ook graag een beetje leven. Ik blijf bloggen, dus ik schrijf op korte termijn weer snel. Ik zie dat mijn blog veel gelezen word en dat mensen er positief op reageren. Dat vind ik fijn en dat stimuleert me er mee door te gaan. Ik hoop dat iedereen zich vrij genoeg voelt vragen te stellen of te reageren.

Tot snel.

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.

9 Responses to En dat was 1, of de eerste.

  1. Letty Kamper schreef:

    Beste Wiliam,
    Ik lees je blog met heel veel interesse en compassie. Je bent zo goed bezig!!!!. Ik begrijp dat je de blog positief wilt houden maar je mag ook best even vloeken, gal spuwen en laten weten hoe klote dit allemaal is.
    Go for it man!!!!
    Liefs van Letty en Chiara

  2. William schreef:

    Thanx!

  3. Doe Arnold schreef:

    Beste William,
    Ook ik ben begonnen met de kuur. Cop +Rituximab. Ik heb net kuur twee gehad en ben daar alweer 10 dagen verder van. Bij de eerste kuur bleek ik ook nog grieperig te zijn. Het verschil is erg groot als je niet grieperig de kuur ingaat. Dat heb ik gemerkt bij de tweede kuur. Maar de reactie op de kuur blijft heftig. Nu, na 10 dagen, komt er weer positieve verandering in. Blijf zo positief, dat scheelt. Maar dat je al wat merkt vind ik helemaal fantastisch. Bij mij was dat niet zo en of het nu aanslaat weet ik nog niet. In overleg met de internist gaan we voor de derde kuur toch maar een ct-scan doen om te kijken of de kuur doet wat hij moet doen. Anders zal het Chop + Rituximab worden. Maar dat hoor je nog wel.
    Sterkte en op naar küur twee!!!!
    Hartelijke groet
    Doke

  4. jansenpalsma schreef:

    Beste Wiliam en Denise en dochter

    Fijn dat jullie de kracht mogen bezitten die zo veel vraagt. We denken aan jullie.
    Frans en Dirk

  5. William schreef:

    Beste Doke,

    Dank voor je reactie. Ik hoop voor jou dat de kuur werkt zoals bij mij. Ik voel me niet altijd top, maar dat de klieren kleiner worden stemt me tevreden en blij. Leuk dat je mijn blog leest en er op reageerd.

    Groet,

    William

  6. William schreef:

    Dag Dirk en Frans,

    Thanx.

    Groet,

    Denise, Isère en William

  7. Margreet schreef:

    Hi William, goed bezig! Blij om te lezen dat de klieren kleiner worden en je daar dan minder pijn hebt. Je weet waar je het voor doet, maar nog fijner dat je ook voelt waar je het voor doet. Het blijft afzien natuurlijk. Hoop dat je weerstand het redt tegen nare virussen en bacrerien. Aan je instelling zal het niet liggen. Sterkte weer voor nummer 2. Denk aan je ?

  8. riek schreef:

    Heel veel sterkte ,denken aan jullie .

  9. William schreef:

    Dank je Margreet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.