Het is al lang geleden, is het lang geleden

Echt lang geleden!

De titel van dit bericht is de eerste zin van het songfestivalliedje welke Teach-In in 1975 zong. Dat is al lang geleden, maar als ik kijk wanneer ik mijn laatste bericht hier heb gepubliceerd, dan is dat wellicht niet zover terug als 1975, maar tjonge jonge. Mijn type-discipline is niet meer wat het geweest is. Dat heeft wellicht meerdere redenen. Mijn familie(!), vrienden en kennissen weten dat het eigenlijk wel goed met me gaat. Ondanks de ziekte, die we toch echt niet mogen vergeten, gaat het eigenlijk wel goed met mijn en ons.

Hoe staat het dan met de Non Hodgkin?

Met de ziekte staat het eigenlijk wel goed. Ik heb zo’n 3 maanden terug mijn laatste Rituximab onderhoudskuurtje gehad. Die viel wel goed. Ik heb geen idee of het er wel mee te maken heeft, maar naast de opvliegers en de reactie op de prednison, is het eigenlijk wel goed gegaan. Vandaag mag ik weer op mijn maandelijkse controle bij onze grote vriend de internist. Eigenlijk is dat wel lekker hè, die structuur in je leven/ Eens in de 3 maandjes bloedprikken en een gezellig onderhoud met de internist. Ik heb er met mijn vrouw nog niet over gesproken, maar ik overweeg de arts te vragen of we het aantal bezoeken kunnen reduceren naar eens per 6 maanden. Het is niet dat er niks gebeurd, maar eigenlijk ligt wat ik nu voel in de lijn der verwachtingen. Ik ben wel eerder en meer moe. Ondanks dat ik hier geen klaagzang van wil maken, moet ik het toch wel even zeggen. Meer en veel langer moe. En de grootste tegenvaller is dan toch wel dat ik eigenlijk in de middag minimaal een uurtje plat moet. Gewoon even snurken. Even een mega-powernap zeg maar. Dat valt me tegen, omdat ik had gehoopt dat niet te hoeven doen. Maar mijn eerlijkheid, bij velen bekend, zorgt ervoor dat ik moet bekennen dat ik blij mag zijn met een vrouw en dochter die zoveel geduld voor me op kunnen brengen. Van die vermoeidheid word ik niet echt een heel erg blij en gezellig mens.

Bezig zijn, of gaan, met “iets te betekenen”

Door de vermoeidheid, kom ik niet toe aan bezig zijn met iets te betekenen voor de maatschappij. Ik heb me een tijdje (iets tekort eigenlijk) ingezet voor de cliëntenraad van het UWV. Een enthousiaste groep met cliënten van het UWV, die zich inzetten voor alle mensen die te maken hebben of krijgen met het UWV. En als je dan iets wil doen, dan moet je het wel goed doen. Ik merkte dat ik veel wilde, maar dat het eigenlijk niet kon. Een duidelijk gevalletje van hardlopers zijn doodlopers. Helaas heb ik uiteindelijk moeten zeggen dat ik het niet meer aan kon. Gelukkig was er begrip van mijn collega’s. Nu zijn we ondertussen wel op het punt beland, dat de geraniums hun rug al naar me toekeren. Die planten zijn me zat!!!!! En dat signaal heb ik maar opgepakt. Weg, achter die geraniums vandaan. Onder de mensen, ondanks de vermoeidheid proberen toch maar weer iets te gaan doen. Ik ga, als de keuringsarts me goed genoeg vindt, een dagdeel per week als vrijwilliger rijden op de buurtbus Nobelhorst. Ik zeg #zinin.

Ik ben verwend!!!!!

Iets meer dan een week geleden heb ik de leeftijd van 46 jaar bereikt. Heb ik overigens niet zoveel voor hoeven doen hoor. Sommigen zeggen: weer een stapje dichter bij de pop in de voortuin! Dat betekend dus eigenlijk ook weer een stapje dichterbij de midlifecrisis!!!!!!! En wat doet een man op die leeftijd? Inderdaad, die koopt een motor. En eerlijk is eerlijk, dat was mijn verjaarscadeau. Een dikke vette (voor mij dan omdat het een lang gekoesterde wens was) Ducati. Een lekker roffelende 2 cilinder met voldoende paardenkrachten om goed met het verkeer mee te komen. En gelukkig was mijn geliefde echtgenoot zo lief om hem mij cadeau te doen. En nu kunnen we lekker samen op pad met de motor. Heerlijk!

Alweer een belofte!

Ik ga jullie weer een belofte doen om wat vaker een stukje te gaan schrijven op mijn blog. Het is eigenlijk wel lekker om even van me af te schrijven. En of het nu gelezen wordt of niet, ik blijf lekker schrijven. En hopen dat de grote ellende van de Non Hodgkin nog lang weg blijft!

Tot snel.

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.