MRI van de dunne darm

MRI

Vandaag verwend met een MRI van de dunnedarm. De bedoeling van deze MRI is tweeledig 1. om te kijken of er iets in de dunne darm zit wat wellicht mijn vermoeidheid verklaard en 2. om te kijken of de camerapil er zonder problemen doorheen kan. Met deze pil kunnen ze een filmpje maken van de dunne darm. Omdat deze een bepaalde omvang heeft, wil men om problemen te voorkomen weten of deze er gewoon doorheen kan “glijden”.

Wat een straf

Of ik 5 kwartier eerder wilde komen om eerst een soort van contrastvloeistof naar binnen te werken. Het gaat hier om 2 liter vloeistof welke er uit ziet als behangplaksel en ook bijna zo smaakt. Wat een ranzig spulletje zeg! De verpleegster vertelde me dat het ging om gemalen Johannesbroodpitmeel. Maar om de smaak wat aantrekkelijker te maken mocht ik wel wat ranja toevoegen. Nou weet ik van eerdere vloeistoffen voor onderzoek etc. dat ook met ranja dit spul niet lekker te krijgen is. Maar, alles voor het goede doel. Wil je geholpen worden dan moet je er wel voor openstaan. En eerlijk is eerlijk, achteraf beschouwd valt alles mee! Ik had een goed boek meegenomen om de tijd te doden. “Lekker” lezen valt dan eigenlijk niet mee, maar het geeft je de mogelijkheid even met iets anders bezig te zijn in gedachten.

De MRI zelf

De MRI zelf nam zo’n 45 minuten in beslag. Steeds reeksen van 7 of 8 foto’s. Om duidelijk iets te kunnen zien moest er ook een infuus met contrastvloeistof aangelegd worden. De verpleegkundige heeft me echt serieus pijn gedaan met de naald. Tjonge, zoveel pijn heb ik niet eerder gehad. Ik denk dat het ook een beetje met de spanning te maken had. Uiteindelijk instructie gehad over wat wel en niet te doen en het onderzoek was begonnen. Steeds de vraag om 12, 15 of 20 seconden de adem in te houden zodat er niets bewogen was op de foto. Tussentijds een injectie gehad met een spulletje wat de darmen even stil houd. Want je kunt bijna overal controle over uitoefenen, maar de darmen doen wat ze willen! Wat een lucht……! De machine maakt een ongelooflijke herrie waarvoor je een hoofdtelefoon op krijgt met een achtergrondmuziekje. Ook hiervoor geld weer, achteraf bezien valt alles mee. Eigenlijk hoef je maar te gaan liggen en de rest gaat vanzelf. Ik moet wel meegeven dat dit eigenlijk wel een moment was waarop ik me realiseerde dat er wel iets met me gaande is. Ik ben niet veel met de NHL bezig (alleen met de symptomen zoals de vermoeidheid) maar op dit moment had ik het van binnen een beetje zwaar.

Taxi

Op advies van het ziekenhuis heb ik mijn geliefde echtgenote maar gevraagd me te komen ophalen. De kans op diarree was nogal groot en daardoor was snel thuiskomen wel heel erg verstandig. Om in het ziekenhuis te komen ben ik met de bus gegaan. Ik ben lang niet met de bus geweest en eigenlijk beviel me dat wel. Of eigenlijk viel het me niks tegen.

Uitslag

De uitslag van dit onderzoek gaan we maandag bespreken met de MDL arts. Ik houd jullie op de hoogte. Tot mijn volgend bericht.

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.