Zo, dat was nummer 3!

Vol vertrouwen er tegenaan

Nadat we weer een bezoekje hadden gebracht aan dracula en mijn vriend de internist, stonden alle lichten op groen om te beginnen aan de derde kuur. Omdat ik toch best wat tintelende handen heb is de kuur iets bijgesteld en hopen we maar dat die neuropathie niet erger gaat worden. Gedurende de afgelopen 3 weken heb ik toch best wat bijwerkingen gehad. Ik voelde pijn aan mijn been en arm welke een beetje lijken op de pijn bij een beenmergpunctie. Volgens de internist heeft dit te maken met de afbraak/productie van witte bloedcellen in het beenmerg. Ook heb ik de pech gehad een buikgriep opgelopen te hebben. Normaal gesproken was ik daar niet zo vatbaar voor, maar deze keer was ik aan de beurt. Omdat de stoelgang toch al niet is zoals het hoort te zijn, kreeg het deze keer zo’n 2.0 effect. Goed, we zijn erdoor gekomen. De eerste week veel slapeloze nachten gehad. Volgens de internist door de prednison. En ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Op advies van een kennis maar eens gevraagd om een slaapmiddel voor de volgende kuur. De laatste week was ik toch best weer erg vermoeid, maar omdat ik daar niet makkelijk aan toegeef, toch maar doorgegaan met het doen van leuke en gezellige “dingen” Zeg maar genieten van het leven.

Toen was het weer dinsdag

Structuur en regelmaat zijn belangrijk, dus krijg ik steevast mijn kuur op dinsdag morgen. Vol goede moed aan de slag. Bakje thee gedronken, infuusnaald in de linkerarm ingebracht (ik wissel van links naar rechts per kuur) en na het spoelen werd de prednison weer ingespoten. Kus van mijn lieverd die weer naar het werk ging en ik bleef achter met een aantal, toch wel gezellige, medepatiënten in de kurenkamer. Alles liep vrij vlotjes. De spuit met het middel tegen de misselijkheid deed zijn werk vol overgave. De vorige kuren kreeg het niet voor elkaar om de ogen te sluiten en nu kreeg ik het niet voor elkaar ze open te houden. Wat een spul is dat zeg. Na het nuttigen van de lunch werd de laatste zak vloeistof opgediend door de verpleegkundige. In dit geval de rituximab. Ik had al vrij vroeg door dat de kuur een zwaarder effect had dan de vorige keer. Ik voelde me per minuut meer en meer van het padje afraken zeg maar. Na het spoelen van de slangetjes lekker naar huis en neergeploft op de bank.

Tjonge, wat een effect zeg!!!

Het is nu vrijdag, de derde dag na mijn kuur. Mijn misselijkheid is niet weg, ik voel me laveloos. Wel wordt dat gevoel per dag minder, dus ik denk dat ik van het weekend weer een beetje onder de levende kom. Ik wil perse positief blijven, het eindresultaat is waar we voor gaan, maar het valt me wel zwaarder dan de eerste 2 keer. Nog een kuur en we zitten op de helft. Ik hoop niet dat mensen die mijn blog lezen zich laten ontmoedigen om over te gaan op behandelen, want daar is dit niet voor bedoeld. Mijn motto blijft dat morgen de zon weer schijnt en dat ik daar van mee ga genieten. Doe dat allemaal.

Respect

Ik wil via deze weg mijn vrouw en dochter heel erg danken voor hun begrip en geduld in deze. Kijk, ik krijg de kuur in het lichaam en weet wat ik voel. Zij zijn echter alleen getuigen van de gevolgen van dat gevoel. Ik heb veel respect voor de wijze waarop zij daar mee omgaan. En ja, ik begrijp dat dat niet altijd even makkelijk is. Dank voor jullie liefde en zorg.

Dit bericht is geplaatst in Mijn blog. Bookmark de permalink.

2 Responses to Zo, dat was nummer 3!

  1. jansenpalsma schreef:

    Hey Wiliam Denese en de mooie vioolspeelster
    Zet hem op Wiliam.
    Wij hebben gemakkelijk praten
    in eerste instantie moet je het zelf klaren geen gemakkelijke opdracht.
    Heb alle respekt voor je samen met bovengenoemde.
    Ik wens je heel veel sterkte toe voor nu en de komende tijd.
    En maar weer tot horens ondans ales een fijn weekend.
    De groetjes voor alle drie jullie zij kanjers dit meen ik echt
    Frans Jansen
    Dirk Palsma

  2. Jan van der Weij schreef:

    Respect voor jouw, ikzelf heb ook net mijn derde kuur gehad, moet zeggen dat ik alles herken, voor mij kwam het als verassing dat de derde meteen aan kwam, nu na bijna twee weken vol ik me pas weer wat beter. Ik heb mantelcellymfoon , ik woon in Zweden en heb geen idee welke hodgkin het is, iig is mijn beenmerg niet aangetast. Er zit een grote lymfoon tegen mn longen en hart bestralen is dus geen optie. Eigenlijk is dit het eerste blog wat ik lees, ik ben nl een hypogonder. Niet heel echt heftig maar soms kan ik er wat van.
    mijn vierde behandeling staat voor de dertiende gepland, ik moet dan weer twee nachten in het ziekenhuis blijven. Ik heb me de twe vinkjes aangevinkt dus ik blijf op de hoogte. Groet uit Zweden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.